<< بودای مرده >>

ماه تلخ و استکانی نيمه خورده

شعله ی آغوش يک بودای مرده

بستری امن و يه توفان مقدس

وحشت از نوری که تو چشمای آينه س

طرحی از تو پشت ابر عود و سيگار

نقشی از من تو نگاه خشک ديوار

ترجمه م کن تا ترانه تا ستاره

اين هم آغوشی که پايانی نداره

بغض چشمای منو باور نداری

ترجمه م کن تحت لفظ بيقراری

ای رسيده از شب خاکستر و خون

ديوارا نامحرمن ، روتو بپوشون

بگذر از مرگ من و اندوه فردات

من مسيحايی شدم با غسل اشکات

سرد و يخ بسته م برو همگريه ، همخون

با غروبت خشت خشتم رو بسوزون

آتش کفرو تو شبهام شعله ور کن

مدتی بی من ، بدون گريه ، سرکن

 < بابک صحرايی >

 

<< معرکه >>

ستاره ها بی حوصله ، ثانيه ها پر از گله

قصه هامون شده فقط ، قصه ی کوچ و فاصله

از سقف شب غم می چکه معرکه پشت معرکه

تنها مثال عاشقی خودسوزی شاپرکه

قاصدکا قشون قشون ميرن به مسلخ جنون

دوباره جشن دشنه هاست تو اين شب عاشق کُشون

تو سنگر ثانيه ها ماييم و بغض آينه ها

دلتنگ و دلگيريم از اين شکستنای بی صدا

ای همصدای نازنين ، هم سفره ی بی سرزمين

از پشت بغض پنجره ، آوار مهتابو ببين

وقتی که شب شاکی بشه ماهُ به آتيش می کشه

آتشفشانی بی دريغ ساده ترين حادثه شه

 

<< عمو زنجيرباف >>

آی عمو زنجيرباف ، تو قلعه ی ابرها ، ستاره ای پير شد

دهکده ای داشتيم خونه هاشو آب برد ببين چه زود دير شد*

پشت همين کوهها خورشيد خانوم خواب بود وقتی به شب تاختيم

آی عمو زنجيرباف ، زنجيرارو بافتيم ، پشت کوه انداختيم

بابا اومده ، با چشمای خيس

چی چی آورده ، به خدا هيچی

کی بود که خنديد کی بود که پر زد

به خدا هيشکی به خدا هيشکی

آی عمو زنجيرباف ، نيلوفری ناز در پيله ی مرداب سوخت

مترسکی خشمگين باغچه رو آتيش زد چشمای مهتاب سوخت

آی عمو زنجيرباف ، زنجيرمو باز کن کسی که بيدار نيست

کوچه رو سرشار از مستی پاييز کن شب ديگه هوشيار نيست

<< بابک صحرايی >>

* چه زود دير می شود ــ قيصر امين پور

روزي ، جاي خالي عشق تو در قلبم ، با گلوله اي پر خواهد شد
براي من
كه اندوه هزاران آسمان بي كبوتر را در سينه داشتم
تو ، لبخند آمرزشي بودي.
دستهاي تو ،
عطر سرزمينم را داشت.
در آغوش تو ،
سياوشي بودم كه از صدها دالان خشم و آتش گذشته اشت.
چشمان تو ،
آتشكده اي بود
كه وقتي در آن مي نگريستم
اهورا مزدايي ديگرگونه مي شدم.

براي تو ،
پشت اين ديوارهاي سنگي و سيماني
جهاني ساخته بودم.
جهاني كه تو ، خداي خدايانش بودي
و من پرومته اي كه پادشاه تمامي كوه ها و اقيانوس ها شده بود.
وقتي مرا صدا مي كردي ،
نيروانايي مي شدم
و به هزاران بودا ، تاج و تخت مي بخشيدم.

تو را دوست مي داشتم.
تو را به اندازه ي تمامي چكاوكهايي،
كه در پاييزي بي رويا از باغ خانه ام گريختند،
دوست مي داشتم.
تو را به اندازه ي تمامي پروانه هايي،
كه دختران سرزمينم در دفتر هاي بي خاطره شان خشكاندند،
دوست مي داشتم.
تو را به اندازه ي آن همه صنوبر تبر خورده ،
كه هم سن تنهايي هاي من بودند ،
دوست مي داشتم.

و امروز ،
دلم به اندازه ي تمامي سالهاي عشق و خون سرزمينم ،
گرفته است.

اما روزي پيدايت خواهم كرد.
روزي با ستاره اي در دست
وگلوله اي در قلب ،
به ديدارت خواهم آمد
تا تو ستاره را از دست من بگيري
و به گوشه اي بيندازي
و من آرام آرام
در همان گوشه بميرم.
( بابك صحرايي )

* اين نوشته ، گوشه هايي از يك شعر بلند است.

قبيله ي مترسكها
ميون شهر بی چراغ،من از ترانه نقره داغ
تو زخمی از حادثه ی زوال زنبقای باغ
پشت نقاب سايه ها تو و غم آدمکا
من و هراس حمله ی قبيله ی مترسکا
سقف سحر خورده ترك،شكسته بغض قاصدك
جايي نمي رسيم با اين شبگريه هاي مشترك
تو گرگ و ميش حادثه عمر صدا يك نفسه
پروانه مي پره ولي به آسمون نمي رسه
اي همصداي قصه ساز،تو اين شب شعبده باز
براي بيداري عشق خونه كه نه،قفس بساز
بگو از اين خزون مست از اين سكوت چيره دست
كه دل به گريه پا نداد وقتي سپيده مي شكست
سقف سحر خورده ترك،شكسته بغض قاصدك
دوباره تو مصاف شب قلب و گلوله تك به تك
پرستوهاي خسته مون نمي رسن به آشيون
هنوز مي ترسه باغچه از خشاب خالي خزون